Odkrycie związków chemicznych mających zdolność trwałego zabarwiania innych ciał
nastąpiło w odległej starożytności. Bardzo dawno dokonano także wynalazku barwienia
przy użyciu barwników naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Umiejętność
barwienia włókien takimi barwnikami zwaną farbiarstwem, posiadali mieszkańcy Chin,
Egiptu i Indii już 4 tysiące lat p.n.e. Na podstawie znalezisk wiemy np., że Egipcjanie
używali do barwienia tkanin barwników uzyskiwanych z roślin: indygowca, marzanny,
alkanny, urzetu, a także barwnika zwierzęcego wydobywanego z samic pluskwiaków -
czerwców. Farbiarnie fenickie od około 1000 p.n.e. słynęły z barwienia tkanin na kolor
purpurowy przy użyciu tzw. purpury tyryjskiej, wydobywanej z rzadkiego gatunku
ślimaków występujących na wybrzeżu syryjskim. Z 800 ślimaków uzyskiwano zaledwie 1
gram barwnika. Purpura była więc bardzo droga. Barwione nią szaty mogli nosić tylko
ludzie stojący na szczycie hierarchii społecznej i dlatego z czasem purpura stała się
kolorem władców.
|